Φώτιος Μαυρόφτας
Υποψήφιος Βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στην εκλογική περιφέρεια Β' Αθηνών
Ο σημερινός σκοπός των πανεπιστημίων και η διεύρυνση του ρόλου τους.
Τα πανεπιστήμια έχουν πλέον καταλάβει μέσα στην σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα μια νέα θέση παγκοσμίως διαφορετική από το παρελθόν. Ιστορικά μέχρι το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο τα πανεπιστήμια μόρφωναν μια μικρή αναλογικά μερίδα νέων, δηλαδή την κοινωνική και πνευματική αριστοκρατία, παιδιά από ανώτερες κοινωνικές τάξεις και από τις υπόλοιπες παιδιά με υψηλό δείκτη ευφυΐας.
Ωστόσο τα πανεπιστήμια άνοιξαν τις πύλες τους και χρηματοδοτούνταν από το κράτος βασικά, κάτι που οδήγησε ακόμα και μέτριους μαθητές από την μέση εκπαίδευση και προερχόμενοι από χαμηλές και μεσαίες τάξεις να αποβλέπουν στην ανώτατη εκπαίδευση, σαν ένα αγαθό που μπορούν εύκολα να το κατακτήσουν.
Εδώ όμως εντοπίζεται και το πρόβλημα που δεν αφορά μόνο το είδος και την ποιότητα της παρεχόμενης παιδείας κατά την διάρκεια της φοίτησης ενός μεγάλου αριθμού φοιτητών αλλά αναφέρεται και σε κοινωνικές προεκτάσεις της μετά πανεπιστημιακής εκπαίδευσης. Αναφέρω επιγραμματικά πως στο παρελθόν τα πανεπιστήμια ήταν κοιτίδα ηθικής μόρφωσης, καλλιέργειας του επιστημονικώς εργάζεσθαι, καλλιέργεια επιστημονικής σκέψης και έρευνας. Επίσης εάν θέλουμε να ορίσουμε εκτός των παραπάνω τι πρεσβεύει ένα πανεπιστήμιο είναι να παρασκευάζει ανθρώπους χρήσιμους για το Κράτος και την Εκκλησία.
Και ερχόμαστε στο σήμερα, όπου όλες οι ενδείξεις δείχνουν να έχουν αλλάξει οι συνθήκες και αυτό διότι τα πανεπιστήμια αναπτύχθηκαν σε ένα παλιό κόσμο διαφορετικό από το σημερινό και πλέον πολλές από τις ιδέες τους είναι αναχρονιστικές πρακτικά και θεωρητικά. Δεχόμαστε όλοι πλέον ότι ο ρόλος του σύγχρονου πανεπιστημίου παραμελεί την συστηματική λειτουργία του και συγκεντρώνεται γύρω από την ωφελιμιστική ερμηνεία σε ένα είδος κοινωνικού ρεαλισμού.
Η ανώτατη παιδεία οφείλει να έχει ένα σκοπό επιπλέον και αυτός είναι πως τα πανεπιστήμια να προορίζονται να εκπαιδεύουν και να καταρτίζουν νέους σε skills κατάλληλες να παίξουν ρόλο στη διαίρεση του εργατικού δυναμικού, δηλαδή τα πανεπιστήμια οφείλουν να προετοιμάζουν το αναγκαίο υψηλής στάθμης εργατικό και επιστημονικό – τεχνικό δυναμικό για την εξυπηρέτηση των κοινωνικών και οικονομικών αναγκών της χώρας.
Και ερχόμαστε σε ένα καίριο σημείο αυτό της επιστημονικής έρευνας η οποία συνδέεται απόλυτα με την εξυπηρέτηση πρακτικών αναγκών της κοινωνίας μας. Οφείλουμε όλοι να ενισχύσουμε τον ρόλο αυτό του πανεπιστημίου και να ενισχύσουμε το πρωταρχικό ρόλο του σε συνδυασμό με το πνευματικό σκοπό του.
Πλέον το πανεπιστήμιο που οραματίζεται η αυριανή κυβέρνηση της Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη, οφείλει να είναι αυτό της κοινωνικής ισότητας, της δικαιοσύνης, της ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πάνω από όλα την καλλιέργεια της τέχνης προς όφελος του τόπου.
Το ελληνικό πανεπιστήμιο σήμερα επιβάλλεται να δημιουργήσει καθολικό και ολοκληρωμένο άνθρωπο, έναν άνθρωπο που θα ενταχθεί στην ζωή της κοινωνίας και θα συμβάλει στην ανάπτυξή της.
Η αλλαγή του ελληνικού πανεπιστημίου είναι η αλλαγή της κοινωνίας, είναι η αναζήτηση για μια κοινωνία και επιπέδου ζωής ανάλογη με τα προσόντα των νέων που καλλιεργείται το πνεύμα τους στο Ελληνικό πανεπιστήμιο. Η πρόσβαση των νέων στα πανεπιστήμια είναι η έκφραση της πορείας προς τα εμπρός μιας κοινωνίας που δίνει ίσες ευκαιρίες έτσι ώστε να εξασφαλιστεί η ειρηνική και αδιατάρακτη επιβίωση της.
Το δίλημμα είναι ένα : Αποφασιστική αλλαγή πορείας σύμφωνη με νέες θεωρίες και νέα ρεύματα ή στασιμότητα και εμμονή στο χθες ; Η Ν.Δ. έχει απαντήσει, και καλεί όλους τους Έλληνες στην αποφασιστική αλλαγή πορείας και πνεύματος.